چه چیز جدیدی در PCL وجود دارد؟

[ad_1]

رباط صلیبی خلفی (PCL) هنگامی که زانو به سمت عقب بر روی استخوان ران رانده می شود آسیب می بیند. این امر اغلب در اثر ضربه داشبورد و از سقوط های خاص رخ می دهد. تنها زانو بی ثبات می شود و بافت های داخلی را فرسوده می کند. در اینجا چیزی است که جدید است.

رباط صلیبی خلفی از داخل ناخن ران در وسط زانو تا پشت استخوان درشت نی کشیده می شود. از رباط صلیبی قدامی عبور می کند. هر دو در ردیابی طبیعی انتهای استخوان های غضروف مینیسک بسیار مهم هستند. هنگامی که PCL پاره می شود ، استخوان درشت نی از “سیم راهنما” خود آزاد می شود و اجازه ردیابی به طور مستقل – و گاهی وحشیانه – منجر به ساییدگی و پارگی سطوح مفصل ، و آرتروز میانی یا داخل زانو می شود.

در گذشته ، اغلب مردم به آنها توصیه می شد که فقط با پارگی PCL خود زندگی کنند. این توصیه بر اساس چندین عامل بود: اول ، آسیب ناشی از بی ثباتی PCL اغلب سالها طول کشید تا در زانو ظاهر شود. دوم ، جراحی برای ترمیم PCL با عوارضی همراه بود. سرانجام ، PCL یک رباط پهن و قوی است و تا زمانی که رباط های اهدا کننده مثر در دسترس باشد ، عمل سرقت بخشی از بیمار برای بازسازی PCL آنها صرفاً معامله یک آسیب برای دیگری بود.

امروز همه چیز به سمت بهتر تغییر کرده است. اکنون می فهمیم که با گذشت زمان ، آسیب PCL معمولاً برای زانو کشنده است و باید درمان شود – هرچه زودتر ، بهتر است. این به این دلیل است که سوrot حرکات به آرامی رباط های کنار زانو را کش می دهد ، به طوری که تقریباً در هر PCL مزمن که می بینم علاوه بر بازسازی PCL ، به تقویت رباط در کنار زانو (به عنوان مثال مفصل اضافی بازسازی) برای تثبیت مناسب مفصل.

تشخیص اولیه پارگی PCL با معاینه فیزیکی انجام می شود. در مرحله بعد ، MRI مشخص می کند که در کدام قسمت از رباط پارگی رخ داده است. گاهی اوقات ، پارگی جزئی زودرس قابل شناسایی و ترمیم است. اما اغلب رباط به طور قابل توجهی پاره شده و باید جایگزین شود.

بافت های اهدا کننده موجود امروزه نسبت به بافتهای قبلی بیشتر است. برای تکثیر PCL ، آلوگرافت تاندون چهار – که ضخیم تر از تاندون کشکک و بسیار قوی تر از آشیل یا هر ترکیب ترکیبی همسترینگ است – بافت اصلی ما است. ما این بافت را با فاکتورهای رشد تقویت کرده و پیوند را با دستگاه های ثابت و جامد قابل جذب که احتمال خراب شدن آنها وجود دارد ، ایمن می کنیم. علاوه بر این ، دانش ما در مورد آناتومی PCL و نقاط درج آن پیشرفت کرده است. اکنون ما درک بهتری از محل قرارگیری رباط جدید توسط جراح و نحوه تنظیم آناتومی فردی هر بیمار داریم. برنامه های توانبخشی نیز پیشرفت کرده اند. با استفاده از رباط ها و دستگاه های ثابت کننده قوی تر ، نیاز به بریس های PCL تا حد زیادی کنار گذاشته شده است. وقتی با ترمیم با بازسازی مفصلی اضافی پشتیبان تهیه شود ، بیش از حد شل بودن زانو بسیار محکم است. بنابراین ، تحمل وزن کامل در اوایل – با تمرکز بر دامنه حرکت و به دنبال آن تمرینات تقویت کننده – جایگزین عصا و براق های قدیمی شده است.

بازسازی PCL هنوز با همان معضل بازسازی ACL روبرو است که از آن یک سال طول می کشد تا بافت ها بازسازی شوند. این شامل رشد رگهای خونی جدید ، تشکیل کلاژن جدید و سلولهای جدید است که به مرور زمان بافت خود بیمار را بازسازی می کنند.

در نهایت ، با این بازسازی بافت تقویت می شود. ما در تلاش هستیم تا این روند را تسریع کنیم. برای این منظور ، ما در حال توسعه ترکیبات پیشرفته تزریق فاکتور رشد هستیم تا ببینیم آیا می توانیم سلولهای خود ترمیم شده از سلولهای بنیادی بدن خود را برای القای تشکیل کلاژن جدید و قوی و سریع استخدام کنیم. تحقیقات ما همچنین در زمینه کاهش آتروفی عضلانی است که در بیماران پس از این آسیب های عمده رباط و جراحی های بعدی مشاهده می کنیم. این کار در حال انجام است و با هدف کاهش ناتوانی ناشی از هرگونه جراحت یا جراحی ، در حال پیشرفت است.

از یک ورزشکار بپرسید که بدترین چیز در مورد آسیب دیدگی زانو چیست؟ به ندرت درد است. غالباً این از دست دادن عضله و زمان بازگشت به ورزش است. ما به عنوان یک جراح ورزشکار ، همراه با تیم توانبخشی خود ، همه روزه از دست دادن فعالیت ورزشی – از آسیب های خودمان و بیماران خود را عمیقاً ابراز همدردی می کنیم و عزادار می شویم.



لینک شده


سلب مسئولیت

نظرات بیان شده در بالا از نظر نویسنده است.



پایان مقاله



Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>