پانزدهمین حمایت FC از دولت های محلی شهری باید با داشتن استقلال بیشتر به آنها بهتر برسد


پانزدهمین گزارش کمیسیون مالی (FC) برای سالهای 2021-26 ، شهرنشینی را موتور مهمی در رشد اقتصاد ملی و کاهش فقر می داند و بر لزوم پاسخگویی به چالش های آینده گسترش فضایی شهری به مناطق پیرامونی و در شهرهای جدید برنامه ریزی شده تأکید می کند. اما با کمبودهای جدی نیز روبرو است که باید برجسته شود.

از 4،36،361 کرور بورس توصیه شده برای دولتهای محلی (LB) ، 8000 کرور بورس کمک هزینه جوجه کشی مبتنی بر عملکرد برای 8 شهر جدید و 450 کرور برای ایجاد مراکز خدمات مشترک شهری است. با توجه به بیماری همه گیر فعلی ، FC 70،051 کرور روپیه برای تقویت سیستم مراقبت های بهداشتی اولیه خود به LB ها ارائه کرده است. 3،57،860 کرور باقیمانده روپیه با استفاده از امتیازات وزن و جمعیت 2011 در بین ایالت ها توزیع می شود. کمک مستقیم که برای ULB ها 1،21،055 کرور توصیه می شود 39٪ بیشتر از 87،144 کرور مربوطه که توسط 14th FC ارائه شده است بیشتر است. همچنین 1.17٪ استخر قابل تقسیم نسبت به 0.93٪ اختصاص یافته توسط 14th FC کمی بالاتر است.

بدهی عدی

به دنبال رویکرد متمایز مبتنی بر اندازه شهر ، راه اندازی صندوق چالش متروپولیتن (MCF) با 38196 کرور روپیه برای شهرهای 50 میلیون رده اول (به استثنای چندیگره ، دهلی و سریناگر) توصیه می شود. حدود 32٪ MCF برای دستیابی به کیفیت هوای محیط و 68٪ نیز برای تأمین معیارهای سطح خدمات در تأمین آب آشامیدنی ، برداشت آب باران و بازیافت آب ، مدیریت پسماند جامد و سرویس بهداشتی در نظر گرفته شده است.

82،859 کرور برای طبقه دوم غیر از میلیون ها شهر بعلاوه اضافی در نظر گرفته شده است که 40٪ برای اولویت های محلی تعیین شده و 60٪ مربوط به دستیابی به اهداف اولویت ملی در مورد آب آشامیدنی ، برداشت آب باران ، مدیریت پسماند جامد و بهداشت است. 62 هیئت کانتون که در سال 2011 شمارش شده نیز واجد شرایط دریافت کمک هزینه از محل تخصیص شهرهای دسته دوم با همان شرایط هستند.

پانزدهمین FC چندین گام تدریجی را برای حمایت از ماهیت شهرنشینی در کشور برداشته است: (i) افزایش سالانه سهم شهری در کل تخصیص های LB از 67.5: 32.5 در 2020-21 به 65:35 در 2025-26 ؛ (ii) در حالی که اهمیت اقتصادهای تجمع کلانشهرهای بزرگ را به دنبال یک رویکرد محوری متشکل از شهر می شناسد. (III) توزیع کمکهای مالی هر ایالت برای ULB ها بین میلیون ها شهر دیگر و سایر شهرها بر اساس جمعیت آنها و طراحی بسته های مختلف کمک هزینه برای این شهرها ؛ و (چهارم) حمایت از نقش ULB ها در مبارزه با اورژانس های بهداشتی با تأمین منابع اضافی برای ارتقا infrastructure زیرساخت ها و ظرفیت های بهداشتی اولیه آنها.

در مورد کمبودها ، ابتدا توصیه های 15th FC با استفاده از نسبت ملی جمعیت روستایی به شهری برای همه ایالت ها ، صرف نظر از سطح شهرنشینی آنها ، می تواند منجر به وضعیتی شود که ULB ها در ایالت های شهری تر کمتر و کسانی که در ایالت های کمتر شهری بیشتر دریافت می کنند منابع مالی. به عنوان مثال ، اختصاص سرانه بودجه برای ULB ها در ماهاراشترا با 45.22٪ جمعیت شهری 2،285 روپیه و برای UP با 22،27٪ جمعیت شهری 4،367 روپایی در مقایسه با 2،443 روپیه و 2،305 روپیه برای 14 دوره FC خواهد بود. این قطعی یا عمدی بودن و هدف آن بوده که مشخص نیست. به هر حال ، چنین اختلاف فاحشی ناعادلانه است و نیاز به اصلاح دارد.

دوم ، در حالی که از سال 13 سیزدهم شرایط مشابه ورود به ULBs اعمال شده است ، حدود 73٪ از کمک های مالی مستقیم برای همه ULB ها و 100٪ برای شهرهای میلیونی به علاوه یک افزایش بزرگ از 20٪ کمک های شهری گره خورده توصیه شده توسط 14th FC. تأثیر چنین نسبت بالایی از کمک های مشروط در بهبود مدیریت شهری و ارائه خدمات جای سال دارد زیرا احتمالاً باعث کاهش قدرت و خودمختاری دولت محلی برای اولویت بندی هزینه ها بر اساس نیازهای سطح شهر می شود.

ممکن است ULB ها را در رقابت تطبیقی ​​با یکدیگر به آژانس های مجری تبدیل کند. این کمک هزینه ULB را از طریق بودجه موجود در اختیار آنها قرار خواهد داد ، که کیفیت خدمات ارائه شده به شهروندان شهری ، به ویژه افراد فقیر و آسیب پذیر را تحت تأثیر قرار خواهد داد. ULB های ضعیف ممکن است بیشتر در بودجه اصلی ضرر کنند که این امر بیشتر بر ظرفیت تولید درآمد آنها تأثیر منفی می گذارد. از این رو ، افزایش فزاینده نسبت کمکهای مالی مساوی در طی 10-15 سال یک رویکرد مناسب تر خواهد بود.

سوم ، در مورد کمک های مالی گره خورده در رابطه با آبرسانی و فاضلاب ، چرا ULB ها را با کاهش بودجه آنها در شهرهایی که این خدمات توسط یک وزارت امور خارجه یا یک آژانس پارسال ارائه می شود ، مجازات می کنیم؟ چهارم ، شهرهای دسته دوم در صورت عدم عملکرد کلانشهرهای دسته اول ، سود کسب می کنند زیرا 50 درصد از مبلغ MCF پرداخت نشده به شهرهای دارای طبقه دوم تعلق می گیرد. علاوه بر این ، 8 شهر رده اول با AQ بهتر می توانند از کل مبلغ برای دستیابی به معیارهای سطح خدمات استفاده کنند و میزان استفاده نشده نیز به نسبت جمعیت آنها توسط دولت های ایالتی مربوطه به شهرهای رده دوم توزیع می شود.

پنجم ، ساختن یک ULB آژانس اصلی برای پرداخت MCF در خانه های شهری رده یک تغییر الگوی عملی در حاکمیت کلانشهرها نیست با در نظر گرفتن نظم نهادی غالب پیچیده و پراکنده. ششم ، هیچ گونه پیش بینی برای جبران خسارت درآمد ULB ها به دلیل مالیات های متعدد موجود در GST وجود ندارد. این فرض که جمع آوری از مالیات بر دارایی و هزینه خدمات تأمین آب و فاضلاب به طور کافی جبران کند قابل بحث است.

با قدردانی از نیت اصیل پانزدهمین FC برای ارتقا reforms اصلاحات مدیریت شهری از طریق کمکهای مالی متمرکز مرتبط با عملکرد که در حیطه اختیارات آن امکان پذیر بود و با توجه به مقررات قانونی و قانونی موجود در مورد ULB ، آیا می توان بلافاصله رسیدگی به نقص در توصیه های شهری آن است؟



لینک شده


سلب مسئولیت

نظرات بیان شده در بالا از نظر نویسنده است.



پایان مقاله



Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>